Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Jobenthes-blogje. Weblog van Jopie Tillema.
Astrologie, Natuurgeneeswijzen, de Natuur, Hobbies, het Milieu, Spiritualiteit, Teckels, Muziek en nog zoveel meer.
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


(Geen beschrijving)



Mijn Profiel

Jobenthe
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Eindelijk eens even weer een a...
15 september 2014 10:20

RUST ZACHT LIEVE TIKKEL.
27 september 2013 13:16

De urn van Benthe.
23 juni 2013 10:29






Fotoboeken


December 2007: een week vorst en wat sneeuw. (13)
_
September 2007. Bloeiende heide op de Ugchelse berg. (5)
_






Weblog Vrienden


Franstaal
Van: fran

Ben en alie mulder
Van: benenalie

Bennekesblogje
Van: Benneke

Redsblog
Van: redone

Piekersels
Van: ChilaE

Hera
Van: hera

Blauwe vlinder
Van: Chrisje

De vogelaar
Van: Xander1

Meesterstukjes
Van: frekie




Gastenboek berichten

Hera
07 januari 2015 20:11
_
Dag Jopie, zoals gebruikelijk ben ik wat laat, maar daarom niet minder welgemeende felicitaties met je verjaardag. Ik hoop dat je een goed nieuw levensjaar tegemoet gaat!

GerardS
07 januari 2015 18:22
_
Jopie. Ook van mijn kant een felicitatie vanwege je verjaardag. Gr,Gerard

Greet ( gribou )
07 januari 2015 08:04
_
Van harte gefeliciteerd ! Ik wens je een fijne dag ! groetjes Greet




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door barth. om 17:11
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door wijajo65 om 17:10
_
Wijajo65 Online

Door WillemijnF om 17:10
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door fiederelsje om 17:08
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Gribou---Greet om 17:08
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door barth. om 17:08
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Marianne om 17:07
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door charlotte. om 17:07
_
Charlotte. Online





_

Andere artikelen



Waarom dit artikel over mijn ongeneeslijk zieke zus......



Ik geloof sterk in de kracht van positief denken maar ook in de kracht van het NU.

Ooit zal ik vooral over dit laatste iets op mijn weblog schrijven.

Toch heb ik nogal geaarzeld de huidige tragische feiten over mijn zus op mijn weblog te zetten.

Het is namelijk vooral niet mijn bedoeling dit als ‘artikel-vulling’ erop te schrijven.

Het is ook niet mijn bedoeling het als een soort emo-story te laten overkomen.

Maar wat ik ook niet graag wil is, gevoelige en/of verdrietige snaren ermee raken onder diegenen die hun dierbare(n) verloren hebben.


De reden er nu toch wel over te gaan schrijven is uiteindelijk toch ontstaan door mijn zus zelf.

Dit heeft te maken met haar levensvisie/houding toe naar absoluut het feit dat ze ongeneeslijk ziek is en er geen medicatie tegen is.

De enige medicatie die ervoor bestaat, is mogelijk met deze pillen het proces nog iets te vertragen.

Wat bij haar een klapvoet leek vorig jaar zomer, waar ook de laatste maanden wat vreemde uitvalsverschijnselen in haar armen bijkwamen, blijkt na onlangs een aantal onderzoeken progressieve spinale spierastrofie te zijn.

Kort samen gevat houdt dit in dat ze helemaal verlamd gaat raken en in het laatste stadium ook niet meer zelfstandig kan ademen dus uiteindelijk beademingsmachine en daarna ….de rest.

Dat is dus niet mis als vooruitzicht naar haar sterven toe.

We wonen iets van 120 km bij elkaar vandaan en zijn niet samen opgegroeid.

Ik ben al vanaf mijn baby-tijd bij mijn oom en tante opgegroeid en zij werden mijn (geliefde!)ouders.

Wel had ik contact met mijn andere ouders, broers en zusters en logeerde er ook tussendoor vanaf mijn zevende.

Mijn oudste zus was altijd degene die ondergetekende daar dan wat extra onder haar hoede nam want als kind waren die logeerpartijen in het begin best nogal onveilig voor me.


Als volwassenen bleken we allebei een sterk doorzettingsvermogen te hebben in zware tijden, beiden tevens ook vaak de steunpilaar voor velen.Ieder in ons eigen leven.


Zelf ben ik een jaar of 12 geleden m.b.t. kanker door het oog van de naald gegaan en heb erin ongelooflijk veel geluk gehad.

Iets wat me dagelijks bewust is: dankbaarheid en met andere intenties en overtuigingen levend.

Uit eigen ervaring wetend hoe belangrijk en fijn het dan is mensen achter je te hebben die je als het ware een stukje dragen met hun warmte en steun in zo’n periode.

Er voor hen kunnen zijn met liefde en steun, is voor mezelf een belangrijke levensprioriteit geworden.

En nu is het mijn oudste zus die ongeneeslijk ziek is.
Het blijkt zelfs dat haar proces snel kan gaan, gezien de fysieke feiten van de laatste maanden.

Hoe gaat ze hiermee om?

In de verschillende open gesprekken die ik erover de afgelopen week met haar gevoerd heb, blijkt 1 ding: ze weet de reële feiten, beseft zich dit ook heel goed maar ze wil kost wat kost positief blijven denken.

Niet als vlucht of ontkenning maar als hulp naar zichzelf toe.

Op die manier vechten en het vooral niet opgeven.

Al verklaart bij wijze van spreken iedereen haar voor gek, ze wil het voor de ogen houden dat er ooit iemand als eerste wel zal genezen van deze ziekte dus….misschien zij.

Zo wil ze denken en in het NU leven.

Bij elke dag, elk moment en wat morgen is, is morgen.

Wat ze nu nog kan: doen en van genieten.

Diep in haar hart is ze zich de klap terdege bewust maar ze wil er sterk en positief tegenaan gaan.

Ze hoopt tevens dat iedereen haar positieve gedachten wil toezenden.

Voor mezelf is het essentieel er met veel liefde en steun, inclusief gesprekken, voor haar te kunnen zijn en blijven.

Natuurlijk heb je ook je eigen emoties erover maar daar kom ik nog niet zo goed aan toe.

Belang voor mij is op dit moment boven alles: zij!

Mijn hart breekt inwendig als ik aan haar en haar man denk, zij beiden net voor het eerst opa en oma geworden en zo dolgelukkig van het kindje genietend.


Het doel van dit artikel is eigenlijk dat de kracht van de positieve gedachte zo ontzettend belangrijk is en voor ons allen geldt. Daarin juist ook het NU.

Zie de muziek met tekst van het Youtube-filmpje welke ik gisteravond op mijn weblog zette.

Opgedragen aan haar maar van daaruit voor ons allemaal.

Wel met de kanttekening erbij natuurlijk: voor wie erin wil geloven.

Het is me opgevallen op vijftig-plusser dat er veel mensen onder ons zijn, die door de dingen die ze hebben meegemaakt hele grote veranderingen hebben ondergaan in essentiële zin.

Maar dat hoeft niet alleen door een sterven van iemand te zijn.

Er zijn ook mensen ertussen die een andere scheiding achter de rug hebben, wat minstens zo ingrijpend kan zijn geweest.

En….er zijn onder ons ook mensen die zich heel eenzaam voelen en/of uit een depressief dal proberen te klauteren met vallen en opstaan. Om totaal andere redenen.

Maar...we zijn er voor elkaar.

Vertrouw er a.u.b. op dat ik voorzichtig zal omgaan met jullie eventuele reacties op dit artikel..




Geplaatst op 24 februari 2008 03:04 en 1408 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Fey  
24 feb 2008 09:30
Lieve Jopie, Ik ben sprakeloos! En voel me machteloos. Ik zou willen dat ik iets kon doen meer dan alleen je artikel lezen. Daarbij zit ikzelf ook met een probleem, Eva is ziek, ze heeft ook hele hoge koorst. Mijn jongere zusje is overleden aan hoge koorts. Mijn dochter heeft op die leeftijd ook koortsstuipen gehad, heel beangstigend allemaal. Maar voor jou is dit niet niks.Ik vind het moedig, hoe je zus ermee omgaat.
Lieve Jopie, ik wens je heel heel veel sterkte en een extra knuffel van Fey

Ladyzzz1  
24 feb 2008 09:36
Lieve Jopie ik wens je heel veel sterkte.heb hier verder geen woorden voor.lieve groet Geertje
_





_
Jobenthe  
24 feb 2008 09:39
Lieve Fey. Je zorg en angst om Eva op dit moment kan ik me helemaal voorstellen. Vooral met jullie familiegeschiedenis er al in. Kinderen kunnen heel snel hele hoge koorts hebben. Klaagt ze ook over andere pijnen? Is er al een dokter bijgeweest? Houd me graag even op de hoogte ervan. lieve knuf voor je van J.

Agaaths-weblog  
24 feb 2008 09:45
Jopie, wat een ontroerend verhaal en jammer dat jullie 120 km uit elkaar wonen, anders kon je er iedere dag even zijn voor de kleine dingen en ondersteunende momenten van je zus, wat zal ze het moeilijk hebben als je de kleinkinderen niet meer ziet opgroeien en van te voren weet dat je gaat sterven, lijkt me vreselijk, heel veel sterkte vooral voor je zus en haar man en kinderen, li gr agaath
_





_
BertusH.1  
24 feb 2008 09:46
Jopie, maal je er niet dik over dat je verkeerd over zou komen, dat is beslist niet het geval, je schrijft het integer en gevoelig op, niets mis mee, van mij mag je je hart uitstorten zoals je wild en waar je aan toe bent. Heb zelf in 2005 kanker gehad, voel precies wat je bedoelt. En doe dat zelf ook altijd, positief denken put je kracht uit en niet uit doemdenken, valt niet altijd mee, maar als je positief denkt gaan mensen daar ook in mee, gezien je zus, ja ongeneselijk is weer anders, slik, ze iswel dapper, sterkte, Gr, Bertus.

Fey  
24 feb 2008 09:57
Ze nemen de telefoon niet op Jopie. Mijn zoon heeft alleen een mailtje gestuurd met een foto van een echt zieke Eva. De mededeling was "Eva is ziek" en ik krijg ze niet te pakken. Nu zou ik er vandaag toch naar toe gaan, dus straks weet ik iets meer. IK wens je heel veel sterkte met je zus Jopie. Lieve gr. fey
_





_
Jobenthe  
24 feb 2008 10:08
Lieve Fey. Kun je ze ook niet mobiel bereiken? Gelukkig ga je er vandaag naar toe want anders heb je denk ik geen minuut rust thuis.
Knuf voor haar Fey en ik hoop graag het vervolg even te horen. Sterkte en lieve groet, J.

Leandra5  
24 feb 2008 10:09
Hallo Jopie! Wat jij doet doe, probeer ik ook te doen voor de vader mijn kind, hij heeft ook alleen nog maar pillen om te verlengen, maar wij geloven,dat positief denken zal helpen, zodat hij nog lang hier mag zijn! Ik weet dat dat helpt! Mijn vader was een sterk paranormaal persoon en hij genas mensen op de manier, zoals eeuwen geleden de mensen het al deden, door je gedachten! Weet dat het heel erg zweverig klinkt, maar het kan echt! Mijn oom was al 4 jaar geleden opgegeven en hij leeft nog steeds, hij blijft positief denken, je geest is als het stuurwiel op een schip, hij regeert over het schip, zolang je blijft sturen en niet loslaat blijft het schip varen en ook al moet je ondertussen reparaties doen, doorvaren en vertrouwen, geloven en weten! En alle positieve energie waarvandaan ook, afstand maak niet uit, maakt je sterker! Ik zend je positieve energie voor je zus en voor jou! Blijf vertrouwen! Liefs Leandra
_





_
Benenalie  
24 feb 2008 10:09
Hallo Jopie,

Dat is een heel verhaal......je opvoeding,je ouders,oom en tante ....broers en zussen!!
Ongeneeslijk zie zijn (heb gisteren mij verhaal ook op min weblog gezet)....is zo moeilijk....ook de stukjes onbegrip!!
Ik kon in die periode ook mijn kracht halen uit positief denken!!
Ik ken ook mensen die ZO POSITIEF waren en het toch niet meer konden redden!!
Je zus zal ook door een heel diep dal gaan!!
Het soms allemaal zo oneerlijk...als ik s'nachts wakker word van de pijn...denk ik best wel eens,waarom ik nou weer!!
Maar als ik om me heen kijk..lees op de weblogs,heeft elk huisje zijn kruisje!!Er zijn wel huisjes die heel wat kruisjes krijgen!!
Ik wens jou en natuurlijk ook je zus alle sterkte en kracht!!!

Lieve gr Alie........jullie zijn wel een heel dapper gezin!!!

Jobenthe  
24 feb 2008 10:12
Dag Geertje. Dank voor je lieve, meevoelende reactie. lieve groet, J.
_





_
Jobenthe  
24 feb 2008 10:27
Dag Agaath. Gelukkig hoeft afstand niets uit te maken om er voor haar te kunnen zijn. Onze gesprekken samen telefonisch zijn heel open, intens en goed voor haar. Het is heel belangrijk voor haar, te praten erover (de een kan dat wel, de ander moeilijk immers) en soms lachen we samen even over totaal andere dingen. Het doet haar enorm goed vooral nu te merken hoeveel mensen er om haar geven. Er is veel aanloop, zorg en aandacht voor haar en dat zal ook absoluut blijven. Ze heeft 1 dochter die net een kindje heeft gekregen. Ze is er dagelijks met de kleine, waar mijn zus intens van geniet, en doet ook wat ze kan. De komende weken volgen allemaal gesprekken, in het AMC, in het revalidatiecentrum en ook logopedie zal volgen want haar spraak wordt uiteindelijk ook aangetast. Tussendoor ga ik er naartoe en verder is er gelukkig altijd de telefoon. En haar lieve man....dit is natuurlijk een drama Agaath maar ze delen het heel goed samen. lieve groet van J.

Jobenthe  
24 feb 2008 10:30
Dank voor je lieve, begripvolle reactie Bertus. Je weet het allemaal uit ervaring zelf zo excact he? Gaat het met jou nu goed? Ook met een eventuele angst leven voor herhaling ervan, is soms moeilijk he?
Ook daarom plaatste ik gisteravond die muziek/tekst op mijn blogje.
lieve groet voor je.
_





_
Jobenthe  
24 feb 2008 10:46
Dag Leandra. Ik heb niets toe te voegen aan je fantastische reactie. Je verwoordt alle excact zoals ik er zelf ook over denk. Mijn opa had trouwens dezelfdee gave als jouw vader. Dank voor je fijne reactie en positieve krachten naar ons toe. liefs van J.

Redone  
24 feb 2008 10:55
Hoi Jopie, de muziek die je hebt uitgezocht past nogmaals hier heel goed bij, hoop, positieve instelling, alles proef ik uit je verhaal.
Misschien is zij de eerst die geneest.
Wie kan het weten??
Niemand!!!
Je hebt het mooi en integer verteld.
Heel veel sterkte!!
Liefs Ria
_





_
Jobenthe  
24 feb 2008 10:59
Dag Alie. Het wil niet zeggen dat we een levensbedreigende ziekte altijd maar overleven met positief denken maar we bepalen er in ieder geval wel onze (ook geestelijke)kwaliteit van leven mee. Gaan er positief tegenaan met onszelf en naar onze omgeving toe. Hoe moeilijk dit soms ook kan zijn. Vooral bij veel fysieke pijn e.d. Maar je kunt er ook een zaadje in/over achterlaten voor anderen dat zich verder gaat ontkiemen later in hun leven. Positiviteit is zo ie zo heel belangrijk. Sommige mensen leven alleen maar vanuit hun eigen ego met alle negativiteit van dien (wat ik helaas ook soms in die familie daar -elders- zie....) en dat zijn krachten die zich uiteindelijk weer tegen hen keren. Hadden ze dat nou maar eens in de gaten. Ja, ieder mens draagt wel ergens een kruisje maar deze 'krijgen' we niet voor niets. We kunnen er iets mee met onszelf en het leven. Afschuwelijk dat je soms s'nachts wakker wordt van de pijn. Ik kan me je reactie op dat moment helemaal voorstellen. Alie, je kunt me altijd schrijven erover hoor! lieve groet, J.

Jobenthe  
24 feb 2008 11:01
Dag Ria. Ja, wie weet want....zeg nooit, nooit he? Ben heel blij met je reactie, vooral gezien mijn aarzeling dit artikel wel of niet te gaan schrijven met de achtergrond redenen ervan. liefs van J.
_





_
Wenny-m  
24 feb 2008 11:06
Lieve Jopie, heel veel sterkte voor jou en in het bijzonder voor je zus. Fijn, dat je er voor haar kunt zijn, dat zal haar beslist goed doen. Vele positieve groetjes voor jullie allebei. Liefs Wenny.

Jobenthe  
24 feb 2008 11:15
Dank je Wenny voor je lieve en vooral positieve reactie. Elke positieve gedachte helpt haar. liefs, J.
_





_
Benneke  
24 feb 2008 11:45
Lieve Jopie, Onze positieve gedachten kennen geen grenzen en kunnen overal naar toe worden gestuurd. Mijn gedachten gaan nu naar jou en je zuster, omdat dit zo nodig is.
Benneke

Jobenthe  
24 feb 2008 11:56
Dank je Benneke voor je geweldig fijne en positieve reactie. Dit doet heel goed en werkt weer positief door. groeten van J.
_





_
Franslj.1  
24 feb 2008 12:15
Eerst je artikel gelezen, Jopie en daarna de reacties erop. Om hier persoonlijk op te reageren vind ik uiterst moeilijk. Het valt me op dat 'positief denken' regelmatig wordt aangehaald, maar wat als Het Leven iets met ons in petto heeft, waarvan wij, mensen, vinden dat het niet hóórt, past, kan?, vraag ik me dan af. Ja, we hebben dit 'moeten' ervaren en meemaken en 6 jaar later kunnen we stellen en zien, dat het 'positieve' tevens in het door mensen als 'negatief' beoordeelde , te vinden is. De wijze van 'omgaan met kanker' van m'n echtgenote was er een van; Het Leven beweegt van feit naar feit, zowel het positieve, alsook het negatieve bevattend. Ik heb hier jaren mee geworsteld, alvorens het te begrijpen...nu...zie ik in, dat moed, kracht, hoop en liefde door het positieve én het negatieve stroomt; Eeuwig durend ! In deze geest gun ik jou, je zus en allen in haar omgeving de moed, kracht, hoop, die door álles stróómt.... Groet...franslj.

Jobenthe  
24 feb 2008 12:29
Dank voor je uitgebreide reactie Franslj. Ik kan me er heel sterk in vinden. Ook ik heb die ervaringen die je beschrijft, in dit geval met mezelf ooit erin maar ook met dierbaren om me heen die vrij jong stierven. Een feit erin tussendoor kan ook een naar bericht zijn en hoe ga je daar dan weer mee om? Kun je dit 'negatieve' dan weer omzetten in iets 'positiefs"? Sommige mensen, met een akelig fysiek euvel- maar wel overleefbaar- heb ik definitief heel verbitterd zien raken en van daaruit echt negatief naar hun omgeving toe. Hun fysieke toestand werd ook als macht gebruikt. Het is heel erg aan jezelf wat je ermee wilt/doet en hoe je in het leven staat want alles begint bij jezelf.
groeten van J.
_





_
Gizmoenbeertje  
24 feb 2008 13:40
veel sterkte en veel moed..... liefs, Lia

Chrisje  
24 feb 2008 14:20
Hallo Jopie,

Het is dus een vorm van ALS.
Progressieve spinale spieratrofie, waarbij vooral de perifere motorische zenuwcellen uitvallen. De uitval van centrale motorische zenuwcellen is veel minder, waardoor andere verschijnselen ontstaan dan bij de typische vorm. Soms blijft de ziekte langdurig beperkt tot alleen de perifere motorische zenuwcellen.
Ik plaats het hier om verschillende redenen deze omschrijving...
Dit wordt een harde strijd voor jullie beiden dus en je bent je daar heel bewust van dat het inderdaad NU leven is Jopie. Genieten van de gesprekken zoals je aangeeft in je stukje. Even diep in gesprekken opgaan op de juiste momenten je hebt er feeling voor dat is een kunst op zich. Ook dingen ophalen van vroeger en nog even lachen om alledaagse dingen in de positieve zin verder gaan. Nog even dingen bespreken die zo belangrijk zijn voor jullie beiden een afscheid voorbereiden in alle sereniteit nu het nog kan. Denk dan even aan Frans en Elly, zij hebben die kans ook gegrepen om waardig afscheid te nemen van elkaar en elkaar te begrijpen in heel moeilijke tijden. Niemand geeft graag iemand af maar als je op zo een manier kunt afscheid nemen het is echt zinvol om later een verwerkingsproces door te gaan met positieve gedachten. Deze gedachten houden je hoofd boven water in latere fase van een verwerkingsproces waar een ieder door moet als de geliefde persoon er niet meer is. Mijn broer had ook spierdystrofie en daar was ook geen kruid tegen gewassen een langzame uitmergeling tot gevolg hij overleed enkele jaren geleden. De klap kwam hard aan omdat ik geen waardig afscheid kon nemen van hem. Daarom is het zo belangrijk om met elkaar te communiceren als het nog wel kan. Daarom denk ik dat jou artikel hier alleen maar positief kan werken Jopie, ik zie geen negatieve kanten iedereen heeft moeilijk in een dergelijke situatie. Ik wens je heel veel sterkte toe in deze moeilijke tijd alsook lezers die hetzelfde misschien ervaren maar het moeilijker onder woorden kunnen brengen. Veel liefs Chrisje.
_





_
Jobenthe  
24 feb 2008 15:29
Lieve Chrisje, jij voelt en snapt het precies!!!!!! Zoals je het beschrijft, doe ik het excact. Heb veel dierbare mensen door 'de dood' verloren en heb altijd dit type processen erin gevolgd. Ook door mijn dienstbare werk kom ik het vaak tegen en heb ooit vrijwilligerswerk gedaan o.a. in het AMC 1 dag in de week bij ernstig zieke en terminale kinderen. Geestelijke begeleiding voor hen. Dan weet je het vast allemaal wel en je schat me al intuitief excact in. Dank je hiervoor maar boven alles complimenten voor jou!!!! Oh wat erg van je broer en je eigen stuk erin. Geloof je in iets na de dood? Dit kan je steunen in dat geval. Hoop daar nog eens met je over te praten. Heb je het wat verwerkt Chrisje? Wat mijn zus heeft kan in ALS overgaan. ALS zit in de hersenen (een goede vriend van me, zelf arts, is daaraan overleden) en de ziekte van mijn zus komt uit het ruggemerg maar alles is aan elkaar verwant. Nu ze het ontdekt hebben bij haar, blijkt dat het achteraf gezien de laatste maanden hard is gegaan dus het is niet te hopen dat dit in zo'n zelfde tempo verder gaat. Dan heeft ze geen jaar meer. Kijkt nu dus medicatie in de hoop de snelheid nog iets te vertragen. Zoals ik al schreef zijn we niet samen opgegroeid maar hebben vanaf mijn 7e wel contact. Allebei zijn we vrij spiritueel gericht (om het maar zo te noemen) dus kunnen hele open gesprekken samen over alles wat er nu gaande is hebben. Die gaan diep, zijn heel positief en sereen en we lachen ook samen hoor. Ze kon eerder altijd over veel dingen wat zwaar en zwartgallig zijn en genoot te weinig alsof overal wel een donker kantje aanzat, terwijl nu, nu ze deze ziekte heeft ze opeens haar werkelijke kracht laat zien. Positief er tegenaan en zelfs mensen die huilen tot steun zijn. Ik weet inderdaad een aantal dingen over het fysieke verloop (ook pijnlijk kan het nog worden) die zij nog niet weet dus dat laat ik verder maar zo. Wat nu is is nu. Dank voor je ontzettend lieve reactie. Ik hoop niet dat het teveel bij je heeft opgeroepen aan alles m.b.t. je broer. lieve knuf van J.

Jobenthe  
24 feb 2008 15:34
Dag Lia. Dank je voor je lieve reactie en dat je het artikel hebt gelezen. liefs terug van J.
_





_
Amida  
24 feb 2008 19:11
Voor Jopie;

Soms zou je willen
dat het gisteren was
omdat vandaag
alles zo anders is.

Amida

Jobenthe  
24 feb 2008 19:16
Dank je wel Amida voor je bijzondere en lieve reactie. Ik heb nog zinvolle aanvulling op de jouwe: maar.....gelukkig is gisteren en morgen is...NU. groeten van J.
_





_
Fran  
24 feb 2008 19:18
Lieve Jopie een heel mooi ,integer en bijzondere column over je zus die deze ernstige ziekte heeft . Je hebt het vanuit je hart geschreven dat voelt iedereen en dat siert je vind ik . Het gaat een hele zware tijd worden voor jullie samen en het gezin van je zus en daarom heen . Het is een zeer slopende ziekte is vreselijk, echt mijn nichtje is pas over met de ziekte ALS . Ik vertel je dit niet om te schockeren maar om te zeggen hoe bijzonder je het nu al doet , je gevoel te volgen en erop jouw manier te zijn . Juist op jouw manier !!! Mijn nichtje van 56 jaar en ik hebben nog een heel jaar samen kunnen mailen en die mails koester ik heel erg . We hebben gelachen en gehuild via de mail en we hebben het juist samen als heel fijn ervaren . Ik vind je zus heel dapper en ze zit blijkbaar zoals je schrijft heel erg in haar KRACHT .
Alom bewondering voor haar gevecht tegen haar ongeneeslijke ziekte maar inderdaad ZEG NOOIT NOOIT . Voor jullie allemaal héél véél knuffellovies en bedankt voor dit zeer speciale geschreven stuk ,daar was moed voor nodig van jouw kant uit . Dag lieve Jopie liefs Fran ook voor je zus .

Jobenthe  
24 feb 2008 19:28
Dank je wel lieve Franny voor je fijne reactie! Een goede vriend van me, zelf arts, is ook overleden aan ALS. De medische situatie van mijn zus is hier verwant aan. Kan ook overgaan in ALS. liefs, J.
_





_
Ine46.1  
24 feb 2008 19:36
Hallo Jopie. Wat een verhaal. Er wordt zo toch veel gevraagd van een mens. En dan zo positief blijven, dat is wel fijn voor haar omgeving. Ik weet uit mijn ervaring, toen ik een paar jaar geleden zo ernstig ziek was, dat je de anderen wilt troosten en zij willen er zijn voor jou. Het is een wisselwerking. Alleen die afstand, dat is erg naar. Ik wens jullie heel veel sterkte en ik hoop dat je je zus nog lang bij je mag hebben. En dat ze maar fijn mag genieten van het oma zijn. Veel lieve groetjes Ine

Jobenthe  
24 feb 2008 21:13
Dag Ine. Bedankt voor je lieve reactie. Je weet zelf hoe het is he?Gelukkig voelt de telefoon nog wel dichtbij maar komt ook omdat we zulke close gesprekken voeren. Ze krijgt veel bezoek momenteel van vele uit haar directe omgeving en de andere broers en zusters wonen ook dichtbij haar dus wippen even binnen. Tevens zit ze nu in het beginparcours van gesprekken m.b.t. revalidatie, logopedie en AMC.
Ik ga er binnenkort naar toe en dan nemen we de tijd gewoon samen.
Ook ik hoop dat ze nog intens en lang mag genieten van haar onlangs geboren eerste kleinkind. lieve groet, J.

_





_
Pearl.1  
25 feb 2008 15:42
Lieve Jopie, wat een dappere vrouw is jouw zus, en wat geweldig de manier waarop jaar haar steunt. Ik wil jullie zoveel positiviteit sturen alsmaar menselijkerwijs nodig is. Twee dagen heb ik geworsteld om te reageren. Het raakt gevoelige snaren, aan de andere kant wat een geweldig medium om te delen. Ik wou dat het in 1974 had bestaan. Ik verloor 11 familieleden waaronder mijn moeder net 40, 3 jonge mensen van 4, 21, 27 in één keer bij een autoongeluk enz enz. Ik wil geen aandacht meer hieromtrent, want het verleden ligt achter me en het heeft na heel wat gevecht met mijzelf een plaatsje gekregen. De pijn en het verdriet wat ik min of meer alleen moest verwerken. Die tijden zijn gelukkig voorbij. Ik gun het je van harte om je verdriet te delen met zoveel mede webloggers. Ik stuur je heel veel liefde en kracht en wees de positieve motor voor je zus. Samen staan jullie sterk. heel veel positieviteit van Pearl.

Jobenthe  
25 feb 2008 17:03
Dag Pearl. Het is niet mis wat er in jouw leven gebeurd is Pearl! Ik hoop toch zo dat het artikel over mijn zus, je niet erg overstuur heeft gemaakt. De bedoeling ervan was/is de kracht van positief denken en het NU voor ons allemaal n.a.v. haar gevecht nu en de manier waarop ze er zo sterk tegenover staat. Heb je je erg alleen gevoeld na dit artikel? Ik hoop dat je fijne mensen om je heen hebt en het vertrouwen in het leven na die vreselijke klap in 1974 weer terug hebt gevonden Pearl. Het lijkt me verschrikkelijk zoveel mensen tegelijk te verliezen. Dapper dat je de moed vond op mijn artikel toch te gaan reageren. lieve groet, J.

_





_
Pearl.1  
25 feb 2008 22:19
Lieve Jopie, het is goed dat ik het even kwijt kon, maar ik merkte ook, dat wanneer ik er even aan terugdenk, dat het diep van binnen toch altijd nog een tikkeltje zeer doet. Nu heb ik mensen om mij heen, waar ik gelukkig mijn hart kan luchten. Maar het gaat nu niet om mij. Het is het hier en nu. Jouw ernstig zieke zus. Ik geloof in de kracht van positief denken. En ik hoop met heel mijn hart, dat met alle positiviteit die wij allemaal mogen sturen er een wonder gaat gebeuren. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijden. liefs Pearl.

Jobenthe  
25 feb 2008 22:39
Lieve Pearl. Dank je voor je fijne antwoord op de mijne. Alle fantastische reacties en gedachten hebben een positieve invloed op mijn zus. Jij bent hier een belangrijk onderdeel van. Dit werkt gewoon door Pearl. Ze weet het nu nog niet van dit artikel en al jullie reacties. Daar verras ik haar binnenkort mee. Hoe zeer haar dit positief zal sterken in haar gevecht valt denk ik niet te verwoorden. Ook elke positieve gedachtenkracht van jullie allen doet verder zo sterk zijn werk. Fijn dat jij warmte om je heen hebt en de juiste mensen om te praten. liefs van J.
_